شبح سرخ

ماجرای پیوند بلشویک ها با جنبش جنگل یکی از ژانرهای تراژیک جنبش های تاریخ معاصر ایران است. جنگلی ها همانند آتشی سوبا اشتیاقی بسیار به استقبال بلشویک ها شتافتند، اما آتش دوستی آنان به سرعت قربانی منافع سیاسی و راهبردی دولت شوروی شد و به خاموشی گرائید. بلشویک ها که در مانیفست های نخستین خود از جنگلی ها به عنوان جنبشی رهایی بخش یاد می‌کردند، در اواخر عصر لنین و دورۀ استالینی جنبش را به عنوان نماد ارتجاع معرفی کردند. این ماجرا و تجربۀ تاریخی در همان اوان تبلیغات انترناسیونالیسم دولت شوروی اثبات نمود که زمامدران شوروی از ایدئولوژی همانند حربه ای سیاسی و نظامی جهت گسترش منافع خود سود جسته و سیاست خارجی آنان درست در همان مسیر دولت تزاری ادامه یافت، سیاستی که تاکنون ادامه دارد. براساس همین منافع بود که از سوی آنان بعدها در دورۀ استالین جنبش جنگل و کوچک‌ جنگلی به عنوان نمایندۀ قشر واپس مانده و مرتجع تعریف شدند. درحالی که جنگلی ها «آنی» نبودند که بلشویک ها در دوره آغازین و دورۀ استالینی به تحلیل و تفسیر آنها پرداختند.